Veem House Newspaper #2 | Day 50

To read online the newspaper #2 | Day 50, click here!


On Day 50 of the 100 Day House #2 it is time to reflect upon "How to stay with the trouble?"


How to face the complexity and resist easy solutions?

Trouble is a motor for change...

Allow yourself to feel anger...

How to on-going self-question yourself?

How can you see the trouble as your friend?


Discourses and instructions from the community and surrounding in Amsterdam!


Find them at

Veem House for Performance or around the town...

Or read online at: www.veem.house

Polyphonic Songs with BAU Amsterdam, Nicole Beutler Projects and Keren Levi | NeverLike

28th — 30th of November, 'Polyphonic Songs' 3-days program is presented by Veem House for Performance and curated in collaboration with BAU Dance & Perfromance Amsterdam, Keren Levi | NeverLike and Nicole Beutler Projects.


 This 3-days program embodies an on-going dialogue between established and non-established female artists in the dance and perfomance field in Amsterdam: it is the case for Nicole Beutler Projects inviting Genevieve Murphy and Cherish Menzo, and Keren Levi getting on board of the event Eva Susova. 


“New voices enter a song, both participating in this song and contributing to reinvent it.” - Isabelle Stengers


Every woman has her own voice.

How do we listen to all these voices?

How do you develop your voice?

How can you sing together with different voices?


PROGRAMME


Day 1: Wednesday 28 November 2018, from 20:00

LIVE (a work in progress) by Cherish Menzo

1: SONGS by Nicole Beutler (NBprojects)


— (from 17:00 till 20:00) OPEN BAU Meeting, only under reservation sending an email to info@bau.amsterdam


Day 2: Thursday 29 November 2018, from 19:30

1: SONGS by Nicole Beutler (NBprojects)

Departing Landscapes by Keren Levi | NeverLike

The one I feed by Genevieve Murphy


Day 3: Friday 30 November 2018, from 20:00

Departing Landscapes by Keren Levi | NeverLike

DoReMiFa so Faaar by Eva Šusová

The Past and Present Tense: An interview with Jaha Koo by Lies Mensink

When the South Korean performance artist Jaha Koo came to Amsterdam seven years ago to study at DasArts, he was unable to communicate with his fellow students: “For the first two years it was too heavy, I had to take time to improve my English. I decided to pause my education.” Jaha turned his frustrating journey of improving his English pronunciation into a performance piece: 'Lolling and Rolling' (2015). This Thursday, Jaha will perform 'Lolling and Rolling' for the very last time at Veem House for Performance.


Working as a theatre maker, music producer and as an audiovisual artist, Jaha has created an authentic performative language. His work oscillates between multimedia and performance, always incorporating his own music and video work. 'Lolling and Rolling' (2015) is the first piece of Jaha’s 'Hamartia Trilogy', and is followed by the well acclaimed 'Cuckoo' (2017). Jaha recently started working on the final piece of the trilogy 'The History of Korean Western Theatre' (working title) that will premiere in 2020. “The main theme of the trilogy is about how the past tragic issues affect our contemporary society.” It becomes quite clear why Veem relates his work to the #politicalmemory: “I try to find the root of the tragic issues. This means that I have to consider the past.” Each performance focuses on a different problem within a different timeframe and Jaha shifts between his personal problems and global concerns, between the past and the present. 'Lolling and Rolling' specifically focuses on the conflictive topic of English education in Korea. 


“Korean people invest lot of time and money to learn proper English, but somehow it is very difficult to find a fluent English speaker in the Korean society.” Jaha’s own struggle with English pronunciation, makes him wonder what the root of the problem is. During the creation of the piece he is reminded of a Korean news report on tongue surgery for better English pronunciation. “It was a big issue around 2005. In the Korean language, there is no ‘R’ pronunciation, parents thought that if their child had a longer tongue it would be better for the ‘R’ pronunciation. They forced their children to cut their tongue tie.” When people realized that this linguistic surgery was not helpful at all, they quickly began searching for other methods. “It’s crazy," Jaha says, “parents would force their children to speak English instead of Korean, even though Korean is their mother tongue. I was thinking that this kind of madness is related to colonialism: the Japanese colonial background and the American influence after the Korean war.”


Jaha began searching for the root of the problem in Korea’s colonial past and in this hidden power structures were revealed: “Japan forced the Korean people to learn Japanese, that’s why the Korean people have a big complex with the ‘R’ sound: they learnt Japanese pronunciation. Korean people feel that Japan forced their history. That they destroyed Korea’s culture.” Even though Jaha shares the histories of Korean issues, 'Lolling and Rolling' is not just for a Korean audience. “It’s related to global Issues. 'Lolling and Rolling' is about imperialism and post colonialism, related to Japan and America.” Jaha hopes that through his piece the audience starts to think about the bigger cultural strategies related to political power.



'Lolling and Rolling' focuses on the time when Jaha arrived in Amsterdam, seven years later the past has irrevocably changed the present once again. “The political environment has changed and my opinion has changed. I want to renew the work, and so I decided to stop Lolling and Rolling.” Seven years after Jaha entered DasArts he is confronted with a different reality: one where Trump is president and Kim Jong-un Supreme Leader. But Jaha’s personal identity has also shifted: “When I go to Korea I feel like a stranger there. Here, in Europe, I’m also a stranger, but I’m more comfortable. I don’t belong to any specific culture anymore.”


 Jaha will perform 'Lolling and Rolling' –in its original version- this Thursday for the very last time at Veem House for Performance. “The reason I decided to show this work in Veem is that it will be very valuable for me to show the ‘first piece’. Later the second piece of the trilogy is also shown in Amsterdam at Frascati Theater on the 21st and 22nd of November. I guess you can see the evolution: How I have developed my performance language from 'Lolling and Rolling' to 'Cuckoo'." 


In his further artistic development Jaha is supported by Veem House for Performance, De Balie and De Ateliers through AFK’s 3Package Deal and CAMPO. Jaha will focus on the final piece of the trilogy, which investigates the development of Korean theatre and his own artistic practice. The 1st of November, he will return to where it all began for one very last time and perform 'Lolling and Rolling': “It is like a turning point to talk about the next page in my life.”


Veem House Newspaper #1 | Day 0

To consult online the Newspaper #1 | Day 0 > click here!


Welcome to the 100 Day House #2!


Ahead of us are 100 Days to spend together. To watch, think, discuss, and do. 100 Days of performance art, bar talks, artists, lectures, bookshop grazing, chi kung, troubled waters, clear proposals, neighbours, heated discussion, action work groups, les Spectateurs, familiar and new faces, purple keys, and yet unknown surprises. Most of all, we hope you make this house your house, a place to imagine, to share, and to stay with. To stay with what matters. 


Last year, during the first 265 day period of blackout and the 100 Day house #1, we went with Virginia Woolf’s motto: “The future is dark, which is the best thing the future can be.” Darkness stands for not knowing what will come and for the embrace of that; because in uncertainty there is room to act. This year we continue to act in that space of uncertainty. Even though we had a fruitful first edition, we don’t get used to the dark, it never becomes familiar, easy, foreseeable, or an accepted state of being. The 100 Days are not a model, but rather an attitude. An attitude of prioritizing the values we think should be fundamental for how we make and present art; for how we work and live together. 


The challenge, as put by Donna Haraway, will be “how to stay with the trouble.” To not forget, but to show, that something is at stake. To together attempt to relate to the present – and everything within it that asks us to notice it. Haraway: “A livable world needs to be composed collectively, bit by bit, or not at all.” 

So now turn and touch the pages of this newspaper and explore the trouble of the next 100 Days. Thematic lines and activity modes help you navigate and find your own preferred routes throughout the program, both here and on our website. There are 4 activity modes. Performance: new and existing performance works by daring artist from close by and afar. Discourse: worlds of thoughts are conjured up in reading groups, lectures, performances, and debates; they float like clouds from the tribune, via the bookshop and accumulate in the foyer before taken into the night. At Work: get active in Chi Kung training, Reading & Research groups, and the Long Now lab. Interaction: togetherness and exchange between the house and the neighbourhood.


As some of you might notice, we continue with the same main themes as last year. We find they are still or even more relevant today and are not fleshed out or unpacked enough. We are not done. So, we stick to them. We don't swallow, but keep chewing! We explore them further in different ways this time and you can recognize the themes by the following hashtags: #themultitude for Social Imaginary; #feministkilljoys for Feminism; #politcalmemory for Political Memory; #humanlandscapes for Human and non-Human Sustainability.

 

Coming out of the 265 days of darkness, we call today Day 1 – the first day of the last hundred, the first day we are in the light again, that we open our doors and we welcome you back. However, Day 1 is also day 266, since this is not a new start but a continuation. We stay with the trouble and you are greatly invited to stay with it, with us.


Team Veem House 

Bâtard Festival Amsterdam 2018

7—11 November at Veem House for Performance

For the third time in its existence, scattered among the last years, this Brussels festival extends its time and space from Beursschouwburg and Decoratelier in Brussels to travel and migrate into Veem House for Performance rooms.

A festival presenting international emerging makers and thinkers, but not only…

Bâtard Festival brings together a bewildering mix of theatre, dance, performance, film, plus discursive program.


Bâtard means bastard. But it also stands for hybrid, raw and cutting edge works. The title can never do justice, since Bâtard, just like the work it presents, will always try to work around labels and categories and question those labels instead.

What we can say is that this year again, Bâtard will show more than ten outspoken works in Brussels and Amsterdam. And that in both cities, the work will be varying from dance to cinema to go beyond them, exploring what is and can be the new festival in the future.

A festival that wields the trouble as a free possibility for a future which can be a supportive and unpacked platform for the art practitioners and a broader public.


PROGRAMME


Day 1: Wednesday 7 November 2018, from 19:00

— ACTION / TRADITION / COUVERCLE by Anne-Lise le Gac (performance)

— [A SEQUENCE III] by Mario Barrantes Espinoza (performance)


Day 2: Thursday 8 November 2018, from 19:00

— Échangeur by Anne Reijniers & Rob Jacobs (film)*

— Blue Skies Forever by buren (performance)*


Day 3: Friday 9 November 2018, from 19:00

— INDISPENSIBLE BLUE by Bryana Fritz (performance)

— In our eyes, a cascade. by Clara Amaral (lecture performance)*


Day 4: Saturday 10 November 2018, from 17:00

— SELF LIFE DRAWING by Eunkyung Jeong, from 17:00 (video installation)

— Veem Huis Diner #3, from 17:00 (interaction)

— Softcore – a Hardcore Encounter by Lisa Vereertbrugghen (performance)*

— Where Do You Wanna Go Today (Variations) by Mathias Ringgenberg aka PRICE (performance)


Day 5: Sunday 11 November 2018, from 15:30

— Words for the Future | completed series launch by Nienke Scholts (discourse)

— Wanderings of a Flaming Body by Sara Hamadeh (performance)*

— What is the new Festival | public talk by Lara Staal & other guest curators (discourse)

— Launch Newspaper #2 | Day 50 (discourse)


(*=Dutch premieres)


Bâtard Festival Amsterdam 2018 is made possible with the support of Fonds Podiumkunsten, Beursschouwburg and Bâtard Festival Brussels.

Mirroring Mystics - Channeling 'Het Begijnhof' through Sound and Body: an interview with Housemaker Margo van de Linde by Lies Mensink

“The world at large is in a very precarious state.” It’s Margo van de Linde’s second time as housemaker at Veem House for Performance within the frame of the 100 Day House #2 - Stay with the trouble where she will perform her new 'work in progress' 'Me, the Beguines and the Communion' after 'Improvised Ferminism' from last year, and she’s staying with the trouble! Margo: “Now more than ever, making work that is honest is how I stay with trouble. I don’t want to get caught up in the ideas of what might ‘do well’. I feel this is a time that needs authenticity, intimacy and truth.”


Margo and I meet in the Veem House for Performance Studio as she is working on her new piece 'Me, the Beguines and the Communion'. The floor is marked with black tape in a triangular shape. Margo explains: “We are working in this triangle, which could be a courtyard, though somebody commented yesterday that it is a vagina, which I also think is pretty awesome!” The triangular shape creates an acoustic space for Margo to compose in. Sharing the stage with a percussionist she creates an auditory experience: “I can place myself anywhere in accordance to the people, so they can get different experiences of my sound and body in relation to them.”


The main ingredient for the performance is a series of conversations she had with three of her neighbors in Het Begijnhof in Amsterdam. For six years Margo lived in this beautiful courtyard of houses, in which only women are allowed to live. It is a place laden with history, Margo could almost feel the spirits of the women that were there before her: “I remember when I just moved in it was almost too much! Am I allowed to be here? How can I honor this somehow and still be myself?” In her new piece 'Me, the Beguines and the Communion', she pays homage to the beguines.


She portrays three of her neighbors in this one woman show. It is an anarchistic quality, a certain stubbornness, that binds the stories of these different women. While one of them has never been married and the other left a life with a husband behind, they all made a specific choice of how to live their lives. “I only met women who have a very clear sense of how they want to practice their life and the rituals they want to create for themselves within that.”


Veem related Margo’s last piece Improvised Feminism to the theme #TheFutureIsFeminist. Her new work is similarly linked to #feministkilljoys. “I like relating to an ironic hashtag, I’m a comedian and there is also comedy in this work.” Margo agrees that it is a feminist piece, “To give a voice and a body to women who are, in my opinion, often not heard and seen is already a feminist act.” In fact, being a beguine is a somewhat rebellious act. Margo: “We call them ‘rebel nuns’ I think people go to beguinages and think ‘oh nuns live here.’ They’re not nuns! I don’t think people realize just how anarchistic a movement it was.” 


Before living in Het Begijnhof Margo admits she too had some preconceptions about the women: “them being old and boring, which is totally not true! My preconceived notions about them radically changed and I want to share the women I’ve really come to know with a wider audience.” While she shares the history of the beguines in her performance, Margo wants to move beyond the rational: “I don’t want this to be a space where we sit and reflect intellectually on the concept, but rather a space where we are feeling something in our bodies.” This is why Margo is working with a percussionist: Henning Luther. Margo: “I think drums create texture and rhythm yet also leave space. I wanted the piece to be dynamic and open.” In the piece the two engage in an intuitive dialogue “I imagine he sometimes steers my characters or I influence him in how I’m speaking.” Working with her skills, spoken word, music and acoustics she creates an auditory piece.


Being a theatre maker and trained as an improviser Margo is keen on creating a space where there is a certain looseness, a fluidity. “I want an audience to feel that there may be imperfection, that they could engage in a different way, which is not saying that this is participatory theatre! I’m very bored with full frontal theatre and the strictness that it implies. I don’t want you to be super quiet and not shift your ass when you’re uncomfortable, you know?”


Margo describes improvising as a kind of channeling, and here she identifies with the beguines: “They were also women who -in the most extreme cases- were having very physical experiences of channeling spirits and channeling god.” She refers to the beguines scriptures that occasionally flow in and out of our conversation: “Being a beguine is about emptying yourself out and going through a kind of death: a transformation to have a rebirth. I believe I had this thing.” In showing herself going through this process Margo tries to transport or transform the audience much like herself: “a little bit…”Margo bursts into laughter, “I hope!”


Last Tuesday in Les Spectateurs several spectators were invited in the triangular rehearsal space of Margo. “My last piece Improvised Feminism was constantly made in conversation with an audience, but now after working so intimately, it was a little weird to open the doors. We felt like anything could happen: ‘This could somehow work or this could be an absolute disaster…’ but it somehow worked!”

 

“One of the ‘spectateurs’ said the performance is ‘like pieces of a mirror that got smashed open, but that you can piece them back together.’ Yeah! That’s what I want: I don’t want to tell you it’s about this, or that. I just want you to feel it and then decide for yourself what it means.” Margo sounds confident: “There’s still a shitload to be done of course, but yeah.. I feel it now.” 


Margo’s work is open and honest, “I keep saying everything that I really feel, instead of trying to make art that I think fits in to some kind of fashion. You can relate to it however you want. You can love it or hate it, its fine, but this is my work.” 


“That’s how I stay with the trouble.”

“Juist wij hebben de verantwoordelijkheid wel politiek te zijn.” State of the Youth 2017

Dinsdagmiddag vorige week werd ik gebeld. Ik zat op de fiets in Amsterdam. Een collega had me net daarvoor ge-sms’t dat Kathleen Treier om mijn nummer had gevraagd. Of ze die mocht geven. “Ja wel he?” Dus dat ik een telefoontje kon verwachten. “Ja nee natuurlijk”, had ik geantwoord. “Zal wel gaan over of ik een praatje wil houden. Voor een groep. Ofzo.” Sms’te ik terug. “Ja zoiets zal het wel zijn”, zei zij weer. “Ik zal eens horen”, ik weer. 


Die groep – zo bleek aan de telefoon – bent u. Dat praatje, is de State of the Youth. Ja ze ging maar gewoon heel eerlijk met me zijn. Er had iemand besloten het toch niet te doen – ik hoorde door de wind niet wie. Ik fietste verder en hoorde de biografieën van de sprekers van de State of the Union en de State of the Other, kwam aan bij het Veem, stapte af en zei dat ik er een nachtje over wilde slapen. 


“Doen!” 

“Oh wat goed. Doen!” 

“Doen.” 

“Natuurlijk moet je dat doen.” 

“Maar het is over een week!”

“Oja – uhm, wil je dat?” 

“Nee – ik denk dat je gelijk hebt, je moet het inderdaad niet doen. Ik denk dat het niet handig is.” 

“Je moet het wel doen – vrouwen moeten eens vaker ja zeggen in plaats van nadenken of het handig is. Straks staat er weer zo’n man.” 

“Ja inderdaad – maar het is ook een typical thing van patriarchy dat een vrouw het dan last minute mag oplossen.” 

“Maar niet bij Kathleen he?” “Nee niet bij Kathleen.” 

“Doen.” 


Goede avond, mijn naam is Anne Breure. Ik ben jong – maar dat is toeval – zoals Kathleen er direct bij zei toen ze me vroeg. Ik ben artistiek directeur van Veem Huis voor Performance in Amsterdam. En acht dagen geleden werd mij gevraagd om de State of the Youth uit te spreken. 


Toen ik vorige week woensdagmiddag na dat nachtje slapen zei dat ik wel een poging wilde doen, was mijn voorwaarde dat ik er – net als degenen die af hadden gezegd voor mij – ten alle tijden nog uit zou mogen stappen.


Ik wist namelijk niet of ik wel iets te zeggen had. Ik had vooral een hoop te doen. 


Het is vandaag een jaar en een maand geleden dat in Nederland de subsidie-uitslagen voor 2017-2020 bekend werden gemaakt. 


Ik was een kleine twee jaar daarvoor artistiek directeur geworden van een productiehuis voor dans en performance in Amsterdam, het Veem. Een productiehuis dat in 2013 ten tijde van de grote kunstbezuinigingen ruim de helft aan middelen was kwijtgeraakt. Het bleef overeind dankzij reserves, frictiegelden en interne bezuinigingen. Maar toen ik eind 2014 aantrad was de bodem in zicht. Op een gegeven moment kun je niet verder bezuinigen. En de reserves raakten op. 

We maakten moeilijke besluiten, werkten allemaal – van kunstenaar tot team – veel te veel, met veel te weinig voor veel te weinig. Op onderhoud bezuinigden we, vergaten we, en dankzij een heleboel passie stampten we met partners zo alsnog heel wat uit de grond. We hielden al met al een vrij stralende façade hoog; we ontwikkelden voorstellingen, ontwierpen ‘nieuwe innovatieve vormen’ en – in een monitorgesprek met het fonds toch het belangrijkst – overtroffen alle activiteiten en prestatie-eisen. Maar aan de achterkant was het op alle vlakken duidelijk dat het zo niet lang vol te houden was. Het moest veranderen. 


Het verhaal van het Veem is in het klein het verhaal van de Nederlandse cultuursector als totaal. Als sector waren we eveneens een derde aan middelen kwijtgeraakt, maar toen eind 2014 de balans op werd gemaakt, bleek dat we méér producties voortbrachten, méér toeschouwers bereikten en méér bezoekers hadden dan ooit tevoren. Het ging zó goed, dat de rechts-liberale VVD eiste dat de cultuursector excuses zou maken aan staatsecretaris Halbe Zijlstra die de bezuinigingen had doorgevoerd. We hadden destijds geschreeuwd op pleinen, een Mars der Beschaving georganiseerd, een grote mond gehad. Allemaal onzin, want – zo was nu bewezen – de bezuinigingen waren alleen maar voor onze eigen bestwil geweest. De cultuursector deed het beter dan ooit. 

In januari 2016 echter kwam de Sociaal-Economische Raad met een rapport over de positie van de kunstenaar op de arbeidsmarkt. Nu werd door een autoriteit van buiten de sector met cijfers zichtbaar gemaakt wat binnen de sector al lang voelbaar was: iemand compenseert de middelen die er niet meer zijn, iemand betaalt de rekening voor alles wat er desondanks nog wel gemaakt wordt – en dat is de kunstenaar en de cultuurwerker. Wiens positie uiterst zorgwekkend is, wat niet vol te houden is en wat moet veranderen. 


Met het Veem vroegen we voor 2017-2020 een groter subsidiebedrag aan. Een bedrag dat in de richting ging van wat we voor de bezuinigingen hadden. We zouden meer eigen inkomsten genereren, maar er moest wel een basis zijn om dat te kunnen doen. 


Op die dag, een jaar en een maand geleden was ik in Japan. In een klooster op een berg. Zeven uur vooruitlopend op de Nederlandse tijd zat ik aan het diner en kreeg het advies van het Amsterdams Fonds voor de Kunst op mijn telefoon binnen. Een heel positief advies. Artistiek uitstekend. Visie, inhoud, werkwijze, verbindingen: top. Ik scrolde naar de conclusie: We hadden het heel goed gedaan met het bedrag dat we de afgelopen jaren hadden, dus kregen we opnieuw precies hetzelfde bedrag toegekend. De status quo waarvan we aangaven dat deze niet houdbaar was, werd behouden. 

Van alle scenario’s was dit het nachtmerriescenario. ‘Niets’ was helder geweest; ‘alles’ was helder geweest. Maar houden wat we hadden, wetende dat het niet op dezelfde manier door kon gaan was een impasse. 


Ik had de maanden voorafgaand aan de uitslagen aangemoedigd door het SER-rapport bij allerlei gelegenheden gesproken over de noodzaak van een Fair Practice Label voor de kunsten. Een label dat oorspronkelijk hier in Brussel door State of the Arts werd bedacht en waarvoor ik met anderen pleitte in Nederland. Een label waarin wij als sector de waarden volgens welke we willen produceren zouden verankeren. Waarden waar we talloze voorstellingen en programma’s over maken, maar die we als het om onze eigen praktijk gaat dikwijls lijken te vergeten. Solidariteit, diversiteit, transparantie, duurzaamheid. Een label dat de waarden die we zo vaak aan de voorkant prediken, zou benoemen met de intentie ze aan de achterkant te praktiseren. Een label dat ons allemaal - kunstenaar, gezelschap, instelling, fonds, overheid - aanspreekt op onze verantwoordelijkheid hoe met de schaarse middelen om te gaan.


Na de uitslag in augustus hadden we twee maanden om een aangepast activiteitenschema en begroting in te dienen. Ergens in die twee maanden sprak ik op het Nederlands Theaterfestival opnieuw over dat Fair Practice Label. Na de eerste PowerPoint-slide viel ik stil. Ik kon dit praatje in honderd variaties dromen. Maar ineens. Ik was het kwijt. Black-out. Ik had al die tijd bevlogen gesproken. Vol overgave. Over waarden. En over hoe wij als instellingen, kunstenaars, onszelf daaraan moesten proberen te houden. Maar hoe ging ik dat in deze situatie nu in hemelsnaam doen? Hoe kon ik de waarden waarover ik steeds sprak praktiseren als de middelen ons nauwelijks in staat stelden überhaupt overeind te blijven? 


Een paar dagen later stond ik bij een vriendin in de keuken. Ze was ziek, hoewel ze dat niet had willen toegeven. Ze had net nog op een podium gestaan, maar lag nu op de bank en ik had gezegd haar opgestapelde afwas wel even weg te werken. Ergens daar – tussen een lichaam dat stop zei – en een eindeloze stapel borden van snelle maaltijden, zei ik het voor het eerst:

“We gaan gewoon niet het hele jaar open. Het kan niet. We hebben om en nabij een derde van de gelden gekregen die we nodig denken te hebben, dus we gaan een derde doen.” 

“Hoe bedoel je dat?” Zei ze vanaf de bank. 

“We worden een 100-Dagen Huis.” Zei ik. 

“Kwaliteit boven kwantiteit. We sluiten geen inhoudelijke compromissen.

Honderd dagen lang zijn we een huis – met alles erop en eraan. 

De andere 265 dagen zijn we er niet. 265 dagen black-out. 265 dagen staking.” 


En zo geschiedde: we schreven een plan, stuurden een persbericht uit en kregen uiteindelijk rond kerst akkoord van het fonds. We hielden een ‘closings dinner’ en op 1 januari deden we het licht uit. 

Nu is er al 243 dagen lang geen publieke werking. En zijn er nog 22 dagen over. 

Over 22 dagen beginnen de laatste honderd dagen van het jaar. 

En gaat het Veem als het 100 Dagen Huis open. 
Voor honderd dagen zijn we een huis dat in werking is. Waar gerepeteerd, geresideerd, getraind, gepresenteerd, gedeeld, gegeten, gesproken, onderzocht, geprobeerd, gekeken, uitgewisseld, gediscussieerd, gelezen, ontmoet, geproduceerd, gepremiered wordt. 

Dat wat er 265 dagen lang niet is gedaan, begint dan.


Afgelopen seizoen zat ik ik bij een symposium in een kunstinstelling over dekolonisatie. Een vrouw hield een presentatie over de geschiedschrijving van Bonaire en hoe daarin de oorspronkelijke bevolking geheel niet erkend werd als mensen. Laat staan dat hun geschiedenis en cultuur daarin een plek kreeg. Over hoe het woord ‘slaven’ vervangen zou moeten worden door ‘tot slaaf gemaakte mensen’. Een Nederlandse witte jongen op de eerste rij reageerde na haar presentatie: “Dankjewel, ik wist hier niets van. Ik ben ook niet zo politiek,” en vervolgde, “denk je dat er meer aandacht voor is nu er politieke partijen zijn die het expliciet op de agenda plaatsen?” “Nou voor mij is het niet een kwestie van agenda,” antwoordde de vrouw, “het is mijn leven.” Een vrouw van kleur uit het publiek nam het woord en richtte zich tot de witte jongen: “Hoe durf je te zeggen ‘ik weet hier niet zoveel van’ en zo publiekelijk ignorant te zijn; en hoe durf je te zeggen ik ben niet politiek, voor ons is het geen optie om niet-politiek te zijn.” 

De moderator greep in en zei: “Laten we even een moment stil zijn en nadenken over wat er zojuist is gebeurd.” Het was stil en we zaten in het donker, dachten na, misschien. Het was ongemakkelijk en oncomfortabel. Maar goed, dat was het ook – en dat donkere moment zinderde nog lang na. “De keuze niet hebben om niet-politiek te zijn,” herhaalde ik.


Het is een voorrecht politiek te zijn, omdat je er tijd voor moet (kunnen) nemen en je het idee moet hebben dat je gehoord wordt. Maar het is een nog groter voorrecht om niet politiek te kunnen zijn. En juist ik, wij, met dat voorrecht – wit, Nederlands, hoogopgeleid, gesubsidieerd – hebben de verantwoordelijkheid wél politiek te zijn. 


Het Veem blijft in de kunstenplanperiode 2017-2020 op hetzelfde niveau. Er werden ook instellingen opnieuw gekort. Toen ik om mij heen naar het Amsterdamse dansveld keek, zag ik vooral brokstukken. Ik dacht: nu is het echt crisis. Na de eerste bezuinigingsslag, is het veld nu vier jaar later definitief kapot. Ergens voelde dat bevrijdend: het was crisis en never waste a good crisis had ik in de politiek geleerd. Je kunt dan iets weggooien, of juist dan denken – laten we het beter maken. Ik hoefde mijn baan niet te houden, mijn instelling niet koste wat kost overeind te houden. Mijn zorg was: hoe dat waarvoor we staan opnieuw plek te geven. En mijn vraag was vooral: wat gaan we samen van deze brokstukken bouwen? Maar ondertussen leek het alsof iedereen vooral bezig was met zijn eigen brokstuk; zijn eigen organisatie. Hoe dat ene brokstuk te behouden. En daarvoor het beste te lobbyen.  


Een vriend vertelde me over een reportage over de binnenvaart, die hij op de radio had gehoord. Hoe schippers koste wat kost door bleven gaan met het vervoeren van vrachten. Dat het bijvoorbeeld 13.000 euro kost om de vracht van A naar B te brengen, terwijl ze er maar 10.000 euro voor krijgen. Maar dat ze er dan zelf gewoon 3.000 euro op toe leggen, in de hoop dat anderen over de kop gaan, of dat ‘het’ wel weer aan zou trekken. 


De schippers zijn verknocht aan hun schepen, er zit bloed, zweet en tranen in. Ze wonen erop. Ze leven erop. Ze zíjn hun schepen. Het deed hem denken aan ons; de cultuursector. Ontroerend mooi, maar ook heel pijnlijk – want hoe lang hield je zoiets vol? 


Waarom gaan we niet van die schepen af? Voor even. Staan we aan wal. Om te kijken of we het anders zouden kunnen doen. Misschien geeft iemand een schip op. Voor het grotere geheel. Zodat niet iedereen noodlijdend is. Of delen we een schip. Of gebruiken we helemaal geen schepen meer. En gaan we de vracht anders vervoeren. 


Dit is niet iemand die de State of the Youth uitspreekt en roept dat de generatie voor mij er mee op moet houden. Maar ik wil wel zeggen: Het gaat om de vracht. Hoe vervoeren we die? Het gaat er niet om schepen te behouden – instituten te behouden – maar de vracht.  


Soms lijkt het alsof we instituten als het weer zijn gaan zien. Als fenomenen. Als iets wat ons overkomt. Als iets waar we geen invloed op hebben. Maar wij zijn het instituut. Wijzelf. Wij zijn dat systeem. Samen. Dus als de manier waarop het instituut werkt, niet strookt met wat we zeggen, dan moeten we proberen het anders te doen. Ons ‘doen’ veranderen.   


“Maar zo is het overal, ook buiten de kunsten”, zei de man die al heel wat langer mee loopt in de sector dan ik. “Dat de voorkant niet altijd strookt met de achterkant.” 

“Ja”, zei ik, “Dat is zo. Maar is dat niet precies de reden dat wij het anders moeten doen?” Hebben wij, juist wij de kunsten, niet de verantwoordelijkheid om vanuit onze gesubsidieerde positie – hoe precair zo nu en dan ook – te laten zien dat het ook anders kan? Is dat niet waar de kunst over gaat? Is dat niet waar wij over zouden moeten gaan?  Laten zien dat het anders kan. Zelfs als we daarin falen, het op zijn minst proberen? Als we programma’s over feminisme maken, moeten we dan niet kijken wat dat betekent in onze eigen instelling. En ons afvragen waarom in 27 jaar State of the Union pas vijf keer een vrouw aan het woord kwam? Als we performances maken over nieuwe samenlevingsvormen, moeten we dan niet kijken naar onze eigen organisatievormen? En als we voorstellingen maken over klimaatverandering, moeten we dan niet kijken hoe duurzaam we eigenlijk zelf zijn? Juist omdat wij zien en zeggen dat het anders kán, moeten we dat in onze werking doortrekken. Hetzelfde risico nemen als op de vloer en dezelfde vragen stellen als in het repetitielokaal. We mogen niet niet-politiek zijn. We mogen het ons zelf niet (zo) comfortabel maken. 


Ik heb veel gesproken over het 100 Dagen Huis het afgelopen seizoen. En telkens heb ik benadrukt dat we geen model zijn, maar dat het 100 Dagen Huis voortkomt uit een houding. Elke context vraagt om een ander antwoord. We zijn geen ‘fantastisch instituut’. We zijn geen oplossing. Het 100 Dagen Huis is een probleem. Want we zijn er 265 dagen niet. En de kunst zal zijn: “to stay with the trouble”, om met filosofe Donna Haraway te spreken. Om niet de oplossing te zijn die doet vergeten dat er iets mis zit. Maar juist te laten zien dat er iets mis zit. Dat is oncomfortabel. Dat is onhandig. We weten veel niet. We omarmen het instituut als fictie en lopen tegen realiteiten aan. Het zit vol paradoxen. We gingen tegen het kapitalistisch gegeven van ‘als maar meer voor als maar minder’ in. En tegelijkertijd kun je zeggen dat het 100 Dagen Huis onze beste PR-stunt ooit is. 


Iemand vroeg me in een interview, of het 100 Dagen Huis invloed heeft op de kunst die we nu programmeren, of het andere kunst zou zijn. Maar het is andersom: de kunst heeft invloed op ons, op onze werking. We proberen iets van de radicaliteit, iets van de waarden, iets van het continue opnieuw denken van onze kunstenaars, door te voeren in ons werk.


Kunst laat ons zien dat er meerdere werkelijkheden zijn. Dat zoals het is, niet gegeven is, maar altijd kan veranderen. Het maakt pijn zichtbaar, maar ook hoop. Het plaatst ons in een context en bevraagt die context. En het spreekt ons altijd aan op ons mens zijn. Confronteert ons met onze eigen waarden en onze vragen. Zet ons aan het denken, doet ons fantaseren, laat ons bevragen. Het is meer dan eens ongemakkelijk. Oncomfortabel. Het maakt ons politiek. 


Ons motto werd: ‘The future is dark, which is the best thing the future can be.’ Een citaat van Virginia Woolf. Ze schreef het in de jaren ’30. Toen de toekomst zeker donker was. Net zoals ze dat vandaag – met aanslag na aanslag, Trump, overstromingen, Myanmar – lijkt te zijn. 


Voor Woolf stond de donkerte voor het niet weten wat gaat komen; voor de onzekerheid over hoe de toekomst eruit ziet. Over donkerte die ruimte biedt voor fantasie, voor nieuwe dingen, over donkerte als daar waar de liefde wordt bedreven, waar nieuwe gedachten ontstaan… Juist omdat we het niet zien, niet weten. 


De Amerikaanse essayiste Rebecca Solnit refereert naar Woolf’s ‘donkerte als onzekerheid’ en schrijft: “An optimist thinks everything will be fine no matter what, and that justifies to do nothing. But hopefullness as I define it means that we don’t know what is going to happen. And in that uncertainty there is room to act.”


Is er ruimte. Om iets te doen. 


Kathleen belde en ik sliep er een nacht over. De volgende ochtend begonnen we met het team de theaterruimte van Veem te schilderen. De theaterruimte, die al heel lang niet onderhouden was. Maar die we nu samen onder handen namen. Op naar duurzaamheid. Naar aandacht geven aan de dingen. Zorgen voor de omgeving. Tegen uitholling en opbranden. Hoe groot de paradox dan uiteindelijk mijn State of the Youth in een paar nachten te schrijven. 


Over 22 dagen beginnen we. En dan? Dan gaat het licht aan en wordt het donker. 


Ik wist niet of ik wel iets te zeggen had. U en ik – we hebben vooral een hoop te doen. 


Ik wens u een heel mooi, donker seizoen. 


Met dank aan het team van het Veem (Nienke, Anne, Martha, Lyndsey, Suze, Pablo, Gwenda, Jasiek, Andrea), het Transitiebureau (Marijke, Anoek, Lara), het bestuur van het Veem, Dennis Molendijk, Dries Douibi en de inspirerende teksten van onder meer Daniel Blanga-Gubbay en Rebecca Solnit. 

En aan Kathleen voor de onmogelijke vraag. 





Veem draws on vision and fair practice to transform into the '100-Day House'

Press Release  13 October 2016


In the next four-year arts funding cycle, Veem House for Performance has taken the radical step to – instead of being open the whole year – become a House for Performance for one hundred consecutive days per year. This amendment to the business plan, which takes effect from 1 January 2017, will allow Veem House for Performance to maintain its high standards despite restricted funding. In this way Veem will manifest itself in condensed form without compromising on quality and while staying true to the vision it outlined in its submitted plans. Artistic Director Anne Breure explains: ‘The 100-Day House will allow us to develop rather than shrink; to move forward instead of cutting back. With the strong links and healthy collaborative relationships, we have in the national and international dance and performing arts world, as well as in the Amsterdam arts scene, Veem will for the coming years recurrently position itself as an indispensable art-house in the city.’


In its allocation of subsidies for 2017-2020, the Amsterdam Fund for the Arts (AFK) rated Veem very highly as production house for dance and performance, and acknowledged its importance as an innovative establishment on account of its new leadership and its curatorial proposals. However, despite this recognition, the Veem was allocated only a minimal increase in funding in the coming years – a substantially lower amount than was requested. Although the Veem was pleased with the acknowledgment for its activities and to suddenly find itself the biggest dance and production house in Amsterdam, Veem is also concerned about how with the limited financial resources it is going to continue delivering in accordance with the approved vision and proposed working methods and to the high standards for which it’s known. So in response to the AFK’s decision Veem decided to transform itself into the 100-Day House, as of 2017. Veem presented this revised plan to the fund before the 3 October deadline.


The house as a proposal

The revised plan emphasises and harnesses the force of Veem’s artistic vision and intrinsic strength as a driver of innovative and acclaimed dance and performance. The 100-Day House is a space for artists and spectators to meet, inspire one another and exchange thoughts. Every year, Veem will be a place for art, politics, ideas and people to meet. The 100-Day House will be a recurring House for Performance that operates during an intensive and suitable period of the year, and is based on fair practice. This proposal allows the organisation to choose quality over quantity without compromising the production and working conditions of artists and professionals in the cultural field. It also means Veem will cease to exist in its current form, and become project-based. Throughout the rest of the year the space will be used by artists and become an incubator for the development of new ideas.


Amsterdam’s dance and performance sector

Although Veem remains deeply concerned about the circumstances of the dance and performance sector in Amsterdam – and in particular the scope for the development of talent and the production of internationally oriented, contemporary and cutting-edge work – this transformation will allow Veem to face the future with purpose and commitment. Starting from 2017, Veem will organise a series of expert meetings in collaboration with partners, the purpose of which will be to bring together the sector (artists, audiences and relevant institutions) to discuss ideas and the possibilities of a house for dance and performance as a public institution. For the duration of the four-year arts funding period, Veem will be uncompromising in its operations as the 100-Day House and demonstrate the potential for an institution of this kind and in these times: firmly linked to the sector and the city, and to our local, national and international partners.


Reading & Research group #3

In October we start a new Reading & Research group. After RR-series on Art & Labour and Accelerationism, this fall/winter we’ll look into the issues concerning Post-Colonialism.


For this RR#3 we are interested in the broader question why certain ways of thinking dominate (within society, the west, science), and how such paradigms could shift or break. Within this context we look specifically at prevailing views concerning colonialism and the discourse on post- and de-colonialism that try to bend these views into other shapes.


The RR group is open to Post-graduates, MA students and professionals from all fields interested in the topic and engaged to work with a small collaborative group; led by those who participate. A few guests will be invited, to inspire us along the way, providing introductions or specific insights on the scope of issues.


RR#3 takes place at Veem House for Performance in two-weekly sessions from the last Wednesday of September until 7 December. September 28th, October 12th - 26th, November 9th - 23rd and December 7th.


Costs: 25,- (reader). Interested? Sign-up by sending an email to: nienke@veem.house.


Moving Meetings Dance 2016

On Saturday 9 July the third and last day Moving Meetings Dance 2016 will be curated and hosted by Veem House for Performance, focussing on the new generation interdisciplinary dance makers and creative exchange. After being approached by Julidans to organize one day of the programme, Veem sought for new ways to give form to this showcase-day in order to create a sustainable conversation between programmers and artists. We proposed a model that creates room for discussion and dialogue, by inviting makers and programmers to join around tables in conversations and where small groups of programmers will be guided to different types of presentations on different locations in the building by Anne Breure (Artistic Director Veem), Lara Staal (Programmer Frascati) and Karlien Vanhoonacker (Artistic Coordinator Pianofabriek). Nine inspiring artists from the Dutch dance- and performance field will share their projects,  fragments of performances and practices; Florentina Holzinger, Julian Hetzel, Noha Ramadan, Ola Maciejewska, Oneka von Schrader, Orion Maxted, Rodrigo Sobarzo, Schwalbe and Wild Vlees (Tamar Blom and Francesca Lazzeri).


Moving Meetings Dance 2016 presents emerging choreographers from the Netherlands during a divers day programmes on different locations throughout Amsterdam. This event (invitation only) gives international programmers and artists and gives an insight on the newest developments of dance: contemporary and interdisciplinary, edgy and exciting. Moving Meetings Dance is a project of Dutch Performing Arts and is organised by Julidans and the Dutch Dance Festival.